سوتیتر

دیگر شعر نمی‌گویم
دیگر شعر نمی‌خوانم
شعری کوتاه شده‌ام
تک سیلابی
 آه !

                فریبا عرب نیا

پ.ن:
من هم
پرایزنر گوش می‌دهم
 ایسا می‌خوانم
و
 سکوت می‌کنم

می‌پنداشت
اگر موعظه کند
جهانی خواهد داشت
و آخرتی.
رفتگری
بی اعتنا به هیاهویش،
شعری برای خدا می‌خواند
و به راه خود می‌رفت...

کدام شعر مرا دوست داری؟
- همان که
هنوز ننوشته‌ای!

تمام دلم
نذر توﺃم ماندن تو
و بارش باران بود
تو رفتی
باران بارید
...

 پی نوشت:اینجا و اینجا نیز می نویسم

حالا هرچه تو بگویی!
اعتراف می‌کنم این شعر، شعر من نیست
لااقل کلماتم را پس بده

!Now I accept whatever you say
But I confess this poem isn't mine
.At least, return my words

نان از سفره وکلمه از کتاب،

چراغ از خانه و شکوفه از انار،

آب از پیاله و پروانه از پسین،

ترانه از کودک و تبسم از لبانمان گرفته اید،

با رویاهامان چه می کنید!

 ما رویا می بینیم و شما دروغ می گویید ...

دروغ می گویید که این کوچه، بن بست و

آن کبوترپربسته، بی آسمان و

صبوری ستاره بی سرانجام است.

ما گهواره به دوش از خوف خندق و

از رود زمهریرخواهیم گذشت.

ما می دانیم آن سوی سایه سار این همه دیوار

هنوز علائمی عریان از عطرعلاقه و

آواز نور وکرانه ی ارغوان پیداست.

سرانجام روزی از از همین روزها بر می گردیم

پرده های پوسیده ی پر سوال را کنار می زنیم

پنجره تا پنجره ...مردمان را خبر می دهیم

که آن سوی سایه سار این همه دیوار

باغی بزرگ از بلوغ بلبل و فهم آفتاب و

نم نم روشن باران باقی ست.

ستاره از آسمان و باران از ابر،

دیده از دریا و زمزمه از خیال،

کبوتر از کوچه و ماه از مغازله،

رود از رفتن و آب از آواز آینه گرفته اید،

با رویاهامان  چه می کنید؟

 ما رویا می بینیم و شما دروغ می گویید...

دروغ می گویید که فانوس خانه شکسته و

کبریت حادثه خاموش و

مردمان در خواب گریه اند،

ما می دانیم آن سوی سایه سار این همه دیوار،

روزنی روشن از رویای شبتاب و ستاره روییده است

سرانجام روزی از همین روزها

دیده بانان بوسه و رازداران دریا می آیند

خبر از کشف کرانه ی ارغوان و

آواز نور و عطر علاقه می آورند.

حالا بگو که فرض

سایه از درخت و ری را از من،

خواب از مسافر و ری را از تو،

بوسه از باران و ری را از ما،

ریشه از خاک و غنچه از چراغ نرگس گرفته اید،

با رویاهامان چه می کنید!؟

                              سید علی صالحی

پی نوشت:هرگز نديده‌ای اگر، بُهتِ گلوگير ملتی نجيب را،امروز و تا هميشه نگاه کن!

 

این روزها

 به شعر مي سپارم
دلتنگي هايم را

به من مي سپارد
 دلتنگي هايش را
 شعر...

 این وقت شب انگار

 کسی دارد دانه دانه دلتنگیهایش را

  لای برفها می کارد ...

 *

 کم می آورم

  برف چشمانم هی آب می شوند...

 *

 زمستان

  همین است که هست

  حالا در این باغچه
  حتی
  دلتنگی هم 
           نمی روید!

 

                                  

                                    محسن نظارت
                                   ۲۸دسامبر۲۰۰۷

 

تر نوشت:از دیروز ریه هایم هوایی شده اند...باز

                             آخرین نفس های دسامبر است

                                            یا آخرین نفسهای من ؟

 

- اصلا شما اگر يه شبي گذارتون به كهن دژ افتاد، اگر يلدا بود، اگر آتيش روشن كردين، صداي بال بال يك پرنده اگر شنيدين،نكند كه به فكر آرزو كردن، يا از اين شوخيا بيفتين.
 من گمانم، يك چيزي هست كه يك دفعه حرف هاي ما رو جدي مي گيره، همون مي كنه كه گفته ايم. اگر هم وسوسه شديد، هيچ وقت آرزويي نكنيد كه نتونيد براي ديگران بگيد...

كهن دژ
شرق بنفشه
شهريار مندني پور

خیس نوشت : آخرین جمعه پائیز/یلدای خیس/
                                   هنوز باران می بارد...و چه بارانی..رفیق!

 

تنهائیم را
  فصل به فصل
   حرف به حرف
     می فروشم
       خریداری کو ؟

جمعه پائیزی/ زیرباران/ حوالی غروب

تمام حجم قفس را شناختیم بس است
بیا به تجربه در آسمان پری بزنیم

اگرچه نیت خوبی است زیستن اما

خوشا که دست به تصمیم بهتری بزنیم

(قیصرامین پور)

پی نوشت : با من چه کرده ای که از یادم نمی روی...؟

ته نوشت :آرزو ی عزیز ممنون از لطفت اما ... درد تن درد روح را سبکتر می کند ... 

به گمانم شعر همین باشد -

من برای تو می نویسم

تو برای دیگری ...

محسن نظارت خرداد ۸۶

                                                               محض خاطر محمد - کلینیک سرطان کودکان

 

 اشکهایت که می آمدند 

جایمان عوض می شد

دستهای من چهار ساله و

تو

به اندازه ی همه ی غصه های دلم ،

بزرگ ...

 اشکهایم که می آیند

نیستی

که جاها عوض شود

دلم چهار ساله شده و

تو

...             

                   سیما حجازی              http://sima-h.blogfa.com

                                     

 سوار دیگری می خواهد این باد

 که هر جا پا می گذارد

 جای پای رفته دارد

 نه اسب، نه افساری به دست دارم

 هر چه می دوم بیشتر دیر می کنم

 به هرکسی رسیده ام از من گذشته بود

 گذشته است

 گذاشتم که بگذرد!

 من از خودم بیرون نرفته ام

 که به جایی رسیده باشم

 کو تابلو؟ کجاست راه؟

 به هرجا که می رسم، از آن گذشته ام

                                   علی عبدالرضایی

  پ.ن:

  تو از خودت بیرون نرفته ای

   تو از خودت بیرون نرفته ای

     تو ... 

 حالا من آزاد آزادم

 دیگر نه کار عشق دارم

 نه کار سیاست

 حالا من بیکار بیکارم ...

 ولادمیر مایاکوفسکی

سخت است که می‌نوش کسی دیگر بود

شمع شب خاموش کسی دیگر بود

با یاد کسی که دوستش می‌داری

یک عمر در آغوش کسی دیگر بود

پ.ن:سخت است ،بفهم، با تو می‌گویم ...

گل ‌نبوده‌ام ‌به باغ ‌تا‌ بچینی‌ام

یا فرشته ‌تا در ‌آسمان‌ ببینی‌ام

مبتلا به دردهای اینچنینی‌ام

من زمینی‌ام زمینی‌ام زمینی‌ام

                                                  محسن نظارت

                                                          بهمن‌84‌،ماهشهر

"و می دانم که رفتن به راه دریا

دردهای بسیاری دارد

من هم مثل شما

درد می کشم از دست دریا و

قلیلی کلمات همین طوری ...!

می روم کمی سکوت و

یکی دو راه نرفته را تجربه کنم ..."

پ.ن:

 دور؟

 خیلی نمی روم ،

 سری به دیوار می زنم، بر می گردم...

ژولی

ادبیات نسخه دومی از زندگی نیست. از آن کثافت همان یک نسخه کافیست.

                                                                                               ویرجینیا وولف

پ.ن: تنهایم بگذارید دارم با کلمات کار می کنم ...    

دارم دوباره کلاغ می شوم... نترسید!

جار نمی کشم

روی آنتن که می روم

بر گیرنده های شما خش می افتد

می روم روی درختی در پارک

می گذارم که چشمهای گرسنه بر نیمکت

سیر نگاهم کنند

کاری به کار کسی ندارم

روی این برف

جای پای خودم را می کارم

این روزنامه ای که من خبرنگارش هستم

تا به دست شما برسد آب می شود

جار چرا بزنم

  مهرداد فلاح